مدل های ارزیابی مقاومت


Tam و همکارانش [60] مدلی را بر مبنای معادلات Feret جهت ارزیابی مقاومت بتن کفی ارائه داده اند. این معادله با استفاده از میزان پیشرفت هیدراسیون بر مبنای نسبت ژل - فضای خالی توسعه یافته است. براساس همین مفهوم مدل دیگری جهت بتن کفی با ماسه و خاکستر بادی توسط [19] Durack & Weiqing برای اختلاط های در محدوده چگالی پائین ارائه گردیده است. [73] Nambiar & Ramamurthy شبیه به همین معادلات را بر مبنای مدل Balshin و مفهوم نسبت ژل - فضای خالی برای محدوده ای از ترکیب و محدوده وسیعی از چگالی ارائه داده اند. این مدل تطابق خوبی با مقادیر اندازه گیری شده دارد و ترکیب مواد که بسهولت قابل اندازه گیری می باشند بعنوان ورودی های آن هستند. معادله Balshin همچنین همخوانی خوبی با رسم نتایج مقاومت فشاری بر حسب تخلخل کل برای بتن های هوادار اتوکلاو [84] و تمام سنین بتن کفی شامل خمیر سیمان با خاکستر بادی بالا جایگرین ماسه دارد [42,73].


به دلیل شکستن کف در مرحله اختلاط و همچنین انبساط آن پس از تخلیه [25] مقدار واقعی حجم کف ممکن است تغییر نماید و لذا چگالی خشک نمی تواند معیار دقیقی برای ارزیابی ترکیب اختلاط بتن کفی باشد. از اینرو بهتر است چگالی بتن تازه بعنوان ورودی در این مدل در نظر گرفته شود. البته می توان از مدل های ارائه شده در جدول 2 که ارتباط چگالی بتن تازه و خشک را ارائه داده اند استفاده نمود. از مدل های ارائه شده در جدول 4 می توان برای ارزیابی مدول الاستیسیته برحسب چگالی و یا مقاومت بهره گیری نمود.


مدل های تجربی نیز برای ارزیابی مقاومت و چگالی بتن کفی بر مبنای ترکیب مواد مصرفی در طرح اختلاط از قبیل نسبت فیلر به سیمان، درصد خاکستر بادی بعنوان فیلر و حجم کف توسعه یافته اند [55]. از این نتایج می توان بعنوان راهنما در تعیین طرح اختلاط در بتن کفی بهره برداری نمود.